 |
03-21-2010, 11:34 PM
|
#1
|
 |
|
||||
Eyvallah gülüm Eyvallah...
Eyvallah gülüm Eyvallah Seni tanımayan bir sevda doğuyor şimdi kollarıma Her gece mehtaba karşı düşlerimle beslediğim Göbek kordonunu bile sensiz halen kesemediğim Kundaksız bir bebek büyüyor içimin senli yamaçlarında... Adını verince devrik bir cümleye dönüşüveriyor sevmek Senden kalma yalnızlığın ağırlığını hissediyorum omuzlarımda İzbe bir hiçlik düşüyor içime ve siliniyor dudaklarımdan tebessüm Sonra yağmur başlıyor Ruhumda ki çatlaklardan sızan yaşlar vuruyor pencereme Ve gözlerimde damla, damla yıkanıyor bu şehir. İkimizde olağan şüpheliyiz kalbim... Bizimle şimdi kim yüzleşecek! Kanatların ben beyaz senin ama bunu göremiyorsun Hiç olmayan bir gökyüzünün izini sürüyorsun Ciğerlerin yoruluncaya dek koşmak Ve nergis kokuları istiyorsun, mesela seni içinden geldiği gibi gülümsetecek Sonra dağınık bir rüzgâr tarıyor saçlarını Sonsuzluğu istiyorsun uzun sürmese de düşlerin Ümit etmekten vazgeçmişsin belki, ama hayallerin duruyor gözlerinde Herkesin her şeyi yapmaya çalıştığı, fakat hiç kimsenin hiç bir şey yapmadığı Hayatın tam orta yerinde kabulleniş maskesini takıyorsun yüzüne ve saklanıyorsun Oysa hayat kulaklarından tutup çıkarıyor arenaya Ve kendi düşlerine yeniliyorsun fütursuzca... Son konakladığın yürekte hayatın kavgasından vazgeçmiş Son deminde olmayanı yaşamak istiyorsun Dünyanın neresinden bakarsan bak gökyüzü aynı oysa. Güzel bir son bekliyor seni beklide Yakışıklı bir geliş Ve inan gidişin kimsenin umurunda değil... ...Sebepsizsin! İhanetin varlığını hissediyorum damarlarımda Ve susuyorsun! Oysa sen susunca kimse konuşmuyor Zaman bile parmak uçlarında ilerliyor sessizce Gök gürlemekten utanıyor Yağmur yağmaktan Şehir gürültüden utanıyor sen susunca Ve ben pamuk ipliğine bağlı bir aşkın izini sürüyorum takvim yokuşlarında Aşk mı daha ağır yoksa yaşanan ayrılıklar mı? Yoksa ayrılıklar aşkın ta kendisi mi? ...Bilmiyorum! Ertelediğim onca geleceğin gelmeyişine inat Bir kez olsun vaktinde yetiş yarımlığıyla hayıflanan bu adama Yok et! Tüm geç kalışları ve koş ciğerlerini patlatırcasına Benden aldıklarınla bekliyorum seni... Geleceğim diye verilen sözlerin tutulmayan adımlarını bırak Gülüşümdeki hiçbir gamzeye yer açmayan dudaklarında yalan Yarım kalan öykülerimi sürekli yırtmaktan vazgeç Suya yazı yazmaktan kurudu artık kelimelerim Yazılmış onca şiiri susuyorum artık gidişinle Ve konuşmalarındaki yalanlarınla da Yazılmamışları siliyorum şimdi Hece, hece... Ruhumla sohbet etmekten uzaklaştığımdan beri Yani kendi özgürlüğümü kendi ellerimle aldığımdan beri Hücrelerime kadar acıyı kalbimde Tüm anıların sarhoşluğunu beynimde Ve ulaşamadığım aşkı gözlerinde bulma telaşına düştü bensizliğim... Kendi içimde ki hüzün şöyle bir kenarda dursun Ben vücudumun ürkek hareketleriyle yüzüme yansıyan buruşuklukta Kabullenilmiş yenilgiyi ve takatsizliğimi resmediyorum tuvale şu an Her yaprak sadece bir kez sararır... ...ve her ilkbahar muhakkak kıştan sonra yol alır! En iyi ölümün bile berbat bir aşkın kıyısında beklediği günlerdi Bütün yüksek seslerin sadece alçaklardan duyulduğu günler Ölüm kadar sevdiğim cesaretim bile yan çizmeye başlamışken Son mermimi çıkarıp cebimden sıkıp gidiyorum kalbime namımın Basıp gidiyorum yüreğimde aşkın Yalnızlığım Yalnızlığım... Ben bütün gemileri yaktım şimdi artık gelmeyeceğim Ve edilen onca yemini de kustum şehir meydanına Boşuna bekleme... Bundan sonrada bana içli şiirlerde dertlenmenin çakır keyfi kalacak Yani seni sevebilme ihtimalim dahi olmayacak! Gecenin bir yarısı ansızın karşıma çıkacaksın Ve kanatacaksın hatırları /Hatıralar dediysem de yanlış anlaşılmasın Yaraydı hatıradan kasıt/ Ve ben bakamayacağım gözlerinin içine Seni hiç sevmemiş gibi bir merhaba dökülecek dudaklarımdan Sen ise belli belirsiz bir lehçe ile anlamsız birkaç harfin ardına sığınarak Kaçacaksın ardına bakmadan sevmeye tenezzül etmediğin bu yabancıdan Ama olsun; Beni yinede en iyi sen anladın Yüreğinin tüm direnişlerine rağmen sen Şimdi susuyorum! Diz çöküyorum önünde Tuz kokan yaralarıma merhem niyetine sürüyorum adını Ve yanıyorum artık adın miktarı... Şimdi sana gel diyemiyorum Çünkü ben benden gideli çok oldu Ama son birkaç kelime lazımdı şiire Gel dolduralım iki satır arası boşluğu /.../ Seni sevdiğim için Bir nefeste soluksuz kalan düşlerime Armağan diye ördüğün ayrılığı giyindim üstüme Eyvallah gülüm Eyvallah...
__________________
 Herkesin bir derdi var. Her derdin bir acısı, Acılarım katlanılmaz değil ama,birde tuz basanı var. Her aşkın bir hasreti var, her hasretin bir çilesi Çilem çekilmez değil ama Birde çektireni var. Her aşığın bir sözüvar. Her sözün bir söyleteni söyleyecek çok şeyim var ama Birde susturanı var: SUSTUM..! SUSKUNLUĞUM, ...SUSTURANA ARMAĞAN OLSUN..
|
|
|||||||
|
Normal
